Lekcje wf-u

Cześć. W tym poście będę pisała o osobach, które nie ze wszystkim radzą sobie na lekcjach wf-u. Wiem, że jest dużo takich osób, które są wyśmiewane przez to, że nie umieją grać np. w siatkówkę lub zrobić jakiegoś ćwiczenia. Osoba, która wyśmiewa drugą osobę myśli, że to tylko niewinne słowa, które nic nie znaczą, jednak nie zdaje sobie sprawy jaką przykrość sprawia tej osobie i że jeszcze bardziej ją dołuje, przez co nie ma motywacji żeby poprawić swoje umiejętności. Sama jestem taką osobą... to znaczy nie jestem wyśmiewana, ani jakoś strasznie nie radzę sobie z ćwiczeniami tylko w mojej klasie, akurat trafiły się takie dziewczyny które są świetne ze sportu. Jeszcze dodam, że przez to gdy są jakieś zawody to wszystkie dziewczyny na nie idą a ja muszę siedzieć sama w szkole z chłopakami. Wiem, że one nic nie mogą na to poradzić, ale to nie jest zbyt miłe uczucie. Na lekcjach wf- u nie jestem jedyna, która sobie mniej radzi, bo mamy połączone z inną klasą, a tam są dziewczyny takie jak ja, czyli przeciętne. Jednak to nie zmienia faktu, że z klasy ja jestem najgorsza. Więc kilka słów o tym jak czuję się w trakcie i po lekcji wf-u. Oczywiście to zależy od tego co robimy danego dnia na lekcji, w co gramy i czy nam się to podoba czy nie. Ja osobiście najbardziej lubię grę w siatkówkę. Jest to spowodowane tym, że z tym sportem najlepiej sobie radzę ze wszystkich i ogólnie lubię ten sport. Ja w siatkówkę gram tak, że czasem uda się odbić, a  czasem nie, jednak moja pani mówi, że od początku roku zrobiłam duży postęp. Może i ona ma rację, bo sama zauważyłam, że teraz czuję się pewniej grając w siatkówkę przez co lepiej odbijam. Jeżeli nadchodzi lekcja wf-u to niestety, ale tylko zadowala mnie to jak pani mówi, że zagramy w siatkę. Grając w coś innego czuję się strasznie nieswojo i tylko tak jakbym przeszkadzała reszcie zawodników zamiast pomóc. Najgorzej jest, jeśli chcesz się postarać, pokazać nauczycielowi, że ci zależy na poprawieniu swoich umiejętności, jednak nie wiesz jak się do tego zabrać. Jak nie masz zbyt bliskich relacji z resztą klasy i widzą, że nie jesteś dobra w danym sporcie to oczywiście nie podają do ciebie piłki i wychodzi tak, że przestoisz całą lekcję na boisku prawie się nie ruszając. Oczywiście takie osoby starają się odbierać piłkę przeciwnikom, ale nie masz pewności siebie i myślisz tylko o tym że się nie uda, że się skompromitujesz.To nie jest łatwe, kiedy nie masz w nikim oparcia i musisz sobie sama z tym radzić. Ja osobiście po wf-ie czuję się strasznie źle. Najbardziej wtedy kiedy coś zepsuję lub coś mi nie wyjdzie. Czuję się wtedy bardzo niedowartościowana. Jeśli jesteś taką osobą to wiesz o czym mówię, jednak musimy pamiętać o tym, że musimy walczyć i wierzyć w to, że kiedyś się uda. Nigdy się nie poddawaj nawet jeśli usłyszysz nieprzyjemne słowa na twój temat to to olej i uwierz w siebie. Wiem, ze to nie łatwe... Jeżeli zależy nam na dobrej ocenie z wf-u to pokaż nauczycielowi , że ci zależy. Znajdź sposób, żeby on zobaczył, że chcesz się nauczyć, że się starasz...
Jeśli masz w klasie taką osobę to od razu jej nie przekreślaj tylko spróbuj zmotywować i wyobraź sobie jak ty byś się czuł, gdyby ci coś nie wychodziło i przez to inni by cię od razu przekreślili. . Wiem z własnego doświadczenia, że kilka słów otuchy typu: "Dasz radę", "Nie przejmuj się, następnym razem się uda" czy coś w tym stylu dają na prawdę dużo. Według mnie dla osoby, która nie umie grać, najlepszą pomocą jest to żeby ktoś wierzył,  że kiedyś wreszcie jej się uda. Staraj się zrozumieć taką osobę i  pod żadnym pozorem nie naśmiewaj się z niej i nie mów, że do niczego się nie nadaje, bo tylko pogorszysz sytuację takiej osoby. Ja pamiętam jedną sytuację z podstawówki właśnie na lekcji wf-u. To było chyba najgorsze co zdarzyło mi się na tej lekcji. Wtedy trzymałam się z taką jedną dziewczyną i ona dawała mi większej pewności siebie. Było to tak, że graliśmy w siatkówkę. Wtedy bardzo rzadko udawało mi się dobrze odbić i był taki jeden chłopak, który bardzo dobrze grał w siatkę. Nastąpiła sytuacja kiedy leciała na mnie piłka a ja nie odbiłam. Ten chłopak zaczął na mnie krzyczeć. Wołał mniej więcej tak: "Co ty robisz? Jak nie umiesz grać to z tond wyjdź, weź wyjdź".  On krzyczał bardzo głośno. Pewnie nie mówił dokładnie tak bo do końca tego nie pamiętam, jednak wiem, że najbardziej zabolało mnie to, jak powiedział żebym wyszła. W tym momencie chciałam wyjść z sali jednak powstrzymałam się i wytrwałam do końca. Jednak łzy napływały mi do oczu i ta moja przyjaciółka po lekcji powiedziała, że miałam całe czerwone oczy i było widać że płakałam. Po tej lekcji ona poszła do tego chłopaka i powiedziała mu że ja przez niego płaczę. Gdy to usłyszałam strasznie się na nią wkurzyłam i pobiegłam do szatni. Wtedy się tam wypłakałam. Ona pobiegła za mną i zaczęła mnie pocieszać. Mniej więcej tak właśnie wyglądała ta cała sytuacja. To jest dowód, że ten chłopak nie zdawał sobie sprawy jaką krzywdę mi robi mówiąc takie rzeczy. Wystarczy kilka słów żeby całkowicie się wyłamać i stracić wiarę w siebie. Dlatego pamiętajmy o tym, że zanim coś powiemy to powinniśmy to przemyśleć.  Przepraszam, że tak się rozpisałam, ale już kończę. A więc podsumowując pamiętaj, że dołując i krzycząc na osobę, która nie umie w coś grać wcale jej nie pomagasz tylko wręcz przeciwnie. Pamiętaj, że możesz jej pomóc miłym słowem oraz nawet jeśli grając w piłkę ręczną widzisz, że nikt do niej nie podaje to podaj do niej. I powiedz, że się uda ;)
Jeżeli przeczytałeś do końca tego posta jestem Ci bardzo wdzięczna i cieszę się, że wytrwałeś ;) Pozdrawiam i dobranoc ;)