Trochę o szkole i nie tylko.

Hej! Witam w nowym poście, po ponad dwutygodniowej przerwie. Bardzo przepraszam, że tyle czasu nie pisałam. Może już nie będę się tłumaczyć... myślę, że każdy domyśla się powodów...

 Dawno nie pisałam o tym, co u mnie, jak to jest w tej szkole. Obiecałam, że nie będzie takich smutnych, ponurych wpisów, gdzie mówię tylko o moich problemach. Udało się.. powodem tego głównie jest to, że zaczyna się wszystko układać. Małymi kroczkami, ale idzie w dobrym kierunku. Bardzo cieszę się z tego powodu.

Teraz tak się zastanawiam, kiedy zaczęło być lepiej...Dochodzę do wniosku, że wszystko dzięki...UWAGA! - projektom szkolnym :D Jak zaczynaliśmy je robić, musieliśmy się dosyć często spotykać, tym samym więcej rozmawialiśmy, spędzaliśmy razem czas. Głównie chodzi tutaj o W., bo to z nią  najbardziej się dogaduje.  Z Z.(koleżanka z klasy, z którą robimy projekt) nie jest za dobrze. Czuję, że nie bardzo mnie lubi, bywa dla mnie wredna. Tutaj już sama nie wiem, jak to jest...Mało rozmawiamy, więc zobaczymy z czasem. Podczas robienia projektów też były problemy...prawie się pokłóciłam z W., ale po chwili doszłam do wniosku, że nie ma o co się obrażać i było ok. Chodziło głównie o to, że W. lubi wszystkich pouczać i mówić, jak mają robić daną czynność, kiedy tymczasem sama dokładnie nie wie, jak to wykonać. Wtedy coś tam robiłam, po wspólnym ustaleniu jak ma to wyglądać, a potem miała pretensje, że zrobiłam to źle i było logiczne, że nie wyjdzie...  Tutaj od razu moja samoocena spadła, poczułam się na prawdę źle i powiedziałam, że jak chce może zrobić to sama... lepiej. Ale trudno...nie może być zawsze dobrze. Potem kilka razy byłyśmy na rolkach i było bardzo fajnie, dużo gadałyśmy, wspominałyśmy czasy, kiedy byłyśmy przyjaciółkami i  śmiałyśmy się z niektórych, naprawdę kompromitujących rzeczy. Ale najważniejsze, że jest co wspominać..trochę się tego uzbierało :D

Najlepszy był dzień przedwczorajszy, jeden z lepszych od długiego czasu. Z. zaprosiła nas na urodziny (zdziwiłam się, że mnie też). Zastanawiałam się czy pójść, bo miałam wątpliwości, czy było to szczere, ale uznałam, że nie mogę się wiecznie izolować, muszę spróbować, przynajmniej będę wśród ludzi. Poszłyśmy na miasto po prezent, a potem grałyśmy w piłkę. Było fajnie, i szczerze powiedziawszy lekko podniosła moją samoocenę, praktycznie paroma słowami, ale powtórzyła je kilka razy. Powiedziała też, że mi zazdrości (?) Na początku nie wiedziałam, czy odebrać to wszystko jako komplement, czy się po prostu ze mnie śmiała, ale potem powiedziała, że to pierwsze. Zadała mi też jedno pytanie, które sama sobie wtedy zadałam, a mianowicie: "Dlaczego Ty nigdy nie masz własnego zdania?" Zaskoczyła mnie tym, ale ja wiem, że tak właśnie jest. To znaczy mam, tylko nie potrafię, boję się je powiedzieć. Staram się bardziej otwierać, mówić to, co myślę, jednak nie zawsze mam na to odwagę. Zauważyłam, że im więcej z kimś przebywam czasu, tym więcej mówię... tak też właśnie było. Na początku  ona głównie mówiła, ja słuchałam, z czasem to się wyrównało, a na końcu powiedziałam być może za dużo... Jest to drobnostka, ale mało komu bym o tym powiedziała ..to jest dowód, że musiałam jej zaufać i myślę, że się nie zawiodę. Jednak muszę być ostrożna. Potrzebuję też czasu...chciałabym, aby udało nam się odbudować dawną przyjaźń. Nie wiem, czy ona by chciała, ale chyba tak. Trochę też zmyliło mnie to, że w szkole zachowuje się inaczej. W sensie, że w szkole jest bardziej przygnębiona, smutna, mniej otwarta, rozmawiamy mało. Może mam tylko takie wrażenie...nie wiem.

Mogę jeszcze trochę opowiedzieć o urodzinach. Nie żałuję tego, że poszłam. Trochę bardziej się tam otworzyłam, mówiłam więcej niż zwykle. Dobrze zaczęłam dogadywać się z jeszcze jedną dziewczyną, nazwijmy ją N. Jest ona bardzo pewna siebie, to ona zawsze rozluźnia atmosferę w towarzystwie, tak samo było wczoraj. Na początku była krępująca cisza, jak to zwykle bywa, ale dzięki niej rozmowa się rozkręciła. Jestem jej wdzięczna, że jako pierwsza wyciągnęła do mnie rękę, często nie zna umiaru i za bardzo się z czegoś śmieje lub nabija. Ale potrafi być na prawdę poważna i ze mną zazwyczaj tak rozmawia...co jest dziwne. Kiedyś bałam się do niej odezwać...ja nieśmiała, ona pewna siebie... Podziwiam jej odwagę, ale wiem też, że bardzo łatwo ją zranić. Na początku gimnazjum najczęściej siedziałam całkowicie sama, nie miałam nikogo, z kim mogłabym pogadać (nadal są takie momenty) i to ona czasem podchodziła, pytała co u mnie i to było bardzo miłe. Porównując pierwszą klasę i  to, co jest teraz, to jest na prawdę dobrze. Nadal są smutne sytuacje, nieporozumienia, gorsze dni, ale idę w dobrym kierunku. Chciałabym tego nie zepsuć..może dacie mi jakieś rady, co mogę zrobić, aby było jeszcze lepiej, jak się bardziej otworzyć.
Ogólnie rzecz biorąc jestem coraz weselsza i częściej się śmieję. Wszystko się układa, siostra jest szczęśliwa, kilka dni temu wydała na świat małą Nikole ♥ Jest  piękna, zdrowa.  Nie czuję się aż tak samotnie, jak jakiś czas temu, jestem odrobinkę pewniejsza siebie i zrozumiałam, że warto zawalczyć o swoje. Po prostu wszystko jest super! Tak się cieszę...Zarazem boję się, że to tylko chwilowe...zobaczymy.  Więc teraz wiecie, jak to u mnie jest, możecie trzymać kciuki, żeby było coraz lepiej. Napiszcie, co u Was  :) Dziękuję za przeczytanie. Pozdrawiam!