Recenzja - "My, dzieci z dworca zoo"

Hej!

Jeżeli pamiętacie moją ostatnią recenzję to wiecie,  że opisywałam "Pamiętnik narkomanki". W komentarzach pod tamtym postem Nesi.Nes  poleciła mi książkę o podobnej tematyce - "My, dzieci z dworca zoo". Postanowiłam ją przeczytać i śmiem twierdzić, że przypadła mi jeszcze bardziej do gustu niż poprzednia. Dziękuję Ci za nią :) 

Już wiecie jak trafiła ona w moje ręce. Książka oparta jest na faktach, autorką jest sama Christiane F. i została ona napisana na podstawie nagranych  rozmów z nią, jej matką oraz innymi osobami z jej otoczenia. 

Akcja dzieje się w latach 1975-1977. Na początku możemy przeczytać opis, jak Christiane przeprowadziła się do Berlina Zachodniego. Było ciężko, bo warunki w jakich się znalazła były straszne, a dodatkowo jej ojciec traktował ją brutalnie. Moje zdziwienie podczas czytania jej przeżyć było ogromne. Christiane poznała Kessi, z którą po lekcjach chodziła do „Haus der Mitte”. Był to ośrodek młodzieżowy kościoła ewangelickiego z dyskoteką w piwnicy. Bohaterka wkrótce poznała tam towarzystwo, które wciągnęło ją w palenie  haszyszu. Codziennie chodziła do klubu, paliła i  piła alkohol.  Wszyscy z jej otoczenia obiecywali sobie, że nigdy nie spróbują heroiny. Po jakimś czasie pozostawiła przyjaciół z "Haus der Mitte" i  "przerzuciła się" na "Sound". W tym klubie były dostępne wszystkie możliwe prochy. Brała wszystko, oprócz heroiny. Poznała tam zupełnie nowych ludzi i związała się z Atze, a potem Detfelem . Pewnego dnia Detfel wziął heroinę. Wtedy Christiane bardzo się zdenerwowała i zostawiła go samego. Wkrótce po jednym z koncertów również postanowiła spróbować. Większość osób z jej poprzedniej paczki, która obiecywała, że nigdy nie wezmą hery również się w nią wciągnęła. Zaczęło się błędne koło. Całe życie zaczęło kręcić się wokół ćpania. Chęć wzięcia narkotyku była coraz silniejsza, przez co Christiane decydowała się na coraz to gorsze sposoby zarabiania. Od kradzieży do prostytucji. Później Christane wraz z Detfelem (z którym była do końca książki) przechodziła mnóstwo odwyków, które zawsze kończyły się powrotem do nałogu. Jej matka już straciła siły i wiarę w córkę. Nie wiedziała jak jej pomóc. W końcu znalazła rozwiązanie...ale jakie dowiecie się po przeczytaniu książki :) Zakończenie trochę mnie rozczarowało. To znaczy uważam,  powinno być więcej opisane, bo chciałam się dowiedzieć co się stało z kilkoma innymi osobami. Na końcu czułam niedosyt i takie: "To już koniec?" 

Ogólnie książka cudowna. Uczy naprawdę wiele i zdecydowanie odciąga od narkomańskiego życia, spróbowania. Wydarzenia spotykające bohaterkę bardzo mnie zadziwiały i nie mogłam uwierzyć ile można zrobić dla pieniędzy potrzebnych na działkę. Teraz jeszcze bardziej doceniam swoje życie, to w jakich warunkach żyje, co mam i jakich problemów nie mam.  Szczerze Wam ją polecam. Przeczytajcie ją! W książce były dołączone zdjęcia przyjaciół Christiane i opisy, kiedy umarli, w jakich warunkach. Wiele z nich popełniło samobójstwo. Oglądając te fotografie był mi strasznie smutno...wiedząc że są one autentyczne. 

Po przeczytaniu tych dwóch książek o tematyce narkotyków moje nastawienie do ludzi uzależnionych bardzo zmieniło. Wiem, że trzeba im pomagać, choć jest to bardzo trudne. 

Jest film o tym samym tytule i muszę go obejrzeć. Nie wiem, czy jest równie fajny jak książka, ale wiem, że  MUSICIE ją  przeczytać. 

Christiane F. żyje do tej pory i obecnie wygląda mniej więcej tak:

Dziękuję za przeczytanie. Jeżeli macie do polecenia podobne książki oparte na faktach to poproszę ^^ Nie mam już co czytać :D Pozdrawiam