Choroby psychiczne

Ten temat nie jest zupełnie przypadkowy. Już dosyć długi czas mam regularnie do czynienia z osobą cierpiącą na zaburzenia psychiczne. Nie łatwo pomóc takiej osobie, a najgorsze jest to, że ona zupełnie nie rozumie swojej choroby, często jest jej nieświadoma.
Jest mi  strasznie żal takich osób... Potrafią bardzo uprzykrzyć życie otoczeniu w którym się znajdują, ale robią to całkowicie nieświadomie. Sprawiają mnóstwo problemów, a ludzie nie potrafią zrozumieć ich myślenia. Po prostu uważają za idiotów, nie wartych niczego, chcą się jak najszybciej pozbyć. I nie ma co się dziwić. Sama nie jestem w stanie wytrzymać zachowań takiej osoby, jej słów, mówienia jednego, za chwilę czegoś zupełnie innego. Nerwy puszczają, bo nie sposób wytrzymać z takim człowiekiem. Jednak jak stawiam się w sytuacji tej osoby i uświadamiam sobie jak musi cierpieć... to naprawdę współczuję. Ona nie wie, że jej zachowanie jest złe, jest przekonana, że wszystko robi dobrze, że ma rację. Nie rozumie otaczającego jej świata. 

Ważne jest, żeby jej nie odrzucać, próbujmy zrozumieć. Jest to trudne.  Przecież tyle razy słyszy się o zabójstwach, kiedy okazuje się, że osoba była niepoczytalna; nieświadoma swoich czynów. Bliskim ofiary nie sposób  wybaczyć takiej osobie, czy zaakceptować stwierdzenia: "Ona jest chora i to ją usprawiedliwia"...
Dlatego ważne jest jak najszybciej udzielić pomocy, żeby stan się nie pogarszał. 
Najważniejsze jest aby chory zrozumiał, że potrzebuje pomocy, że cierpi na zaburzenia i jego zachowanie nie jest normalne. To podstawa. Bez tego żadna terapia nie będzie miała sensu. Po drugie musi chcieć zacząć normalne życie. Każdy przypadek jest inny, ale te dwa elementy są ZAWSZE konieczne. 

Powszechnym zaburzeniem jest depresja. Wyleczenie się z tego wymaga niebiańskiej cierpliwości od bliskich chorej osoby. A co dopiero mówić o poważniejszych zaburzeniach, kiedy jest to szereg chorób wymagających kilku/kilkunastu lat leczenia, albo nawet dożywotniego spędzenia życia w psychiatryku. Podziwiam osoby zajmujące się tą dziedziną. Naprawdę trudno być tak empatycznym. 

Mam dylemat...chciałabym pomóc jednej z takich osób. No ale co ma do gadania 15 latka w tym temacie... Sama nic nie zdziałam. Chciałabym wypowiedzieć zdanie na ten temat, że trzeba pójść do psychiatry, zapewnić leczenie, pomóc, nie odrzucać; bo to się źle skończy. Boję się, że nie wygram, nie zrozumieją mnie. Popełniłam błędy, bo sama odrzuciłam tego człowieka. Wszyscy nie wytrzymaliśmy. Żaden przeciętny człowiek nie znajdzie w sobie tyle cierpliwości. Tylko jak cała gromada nagle stanie przeciwko jednemu to jak on musi się czuć...