Chęć wyżalenia :/

Hej...Tak sobie myślę o szkole.... Im bliżej koniec wakacji tym czuję się gorzej. Gdy przypominam sobie o tych wszystkich samotnych dniach szkolnych, kiedy siedziałam sama, nie miałam z kim porozmawiać to po prostu chcę mi się płakać. Teraz gdy to piszę nie jestem pewna czy wstawię tego posta, ponieważ chcę aby ten blog był jednak szczęśliwy, pozytywny i nie chcę was zanudzać moimi problemami. Jednak nie jedna osoba z was zna uczucie, kiedy możesz te słowa zwierzenia  opublikować....to wielka ulga. Nie wiem dlaczego tak jest...przecież to tylko wklepywane literki do komputera....ale tak właśnie jest. Jestem prawie pewna, że ten rok będzie taki jak poprzedni....że będzie źle, że będę siedziała sama w ławce....ta myśl mnie poniża. Bardzo cieszę się, że mam tego bloga, bo zawsze mogę się tu wyżalić i mam ogromne wsparcie. Wszyscy piszą tak miłe komentarze i w ogóle... Jednak ja sobie często myślę, że gdyby ktoś z Was poznał mnie na żywo i zobaczył jak trudno mi się rozmawia z ludźmi to byście przestali czytać tego bloga. Może to nie prawda....może prawda...nie wiem, jednak do tej pory ja zawsze przy rozmowie z kimś palnęłam jakieś głupstwo, a potem myślałam "Racja...jakby ktoś do mnie tak powiedział to sama bym uważała go za dziwnego".... Wiem, że gdybym miała przy sobie kogoś, kto mnie zrozumie...bym się otworzyła i zaczęła umieć rozmawiać z ludźmi. Wiem to z przeszłości... Gdy miałam przyjaciółkę byłam o wiele pewniejsza siebie...Jednak teraz wszystko się zmieniło... Nie wiem jak to naprawić. Chcę to zmienić w tym roku szkolnym ale nie wiem jak... Dobra...kończę te ponure słowa....Przepraszam Was za tego posta. Dodam jeszcze, że zdjęcia z wyjazdu będą troszkę później, bo aparat obecnie jest w innym mieście i nie wiem kiedy tu dotrze :D Dziękuje jeżeli to przeczytałeś....a nawet jeżeli nie to i tak poczułam ulgę, że "komuś" to powiedziałam .. Pozdrawiam :D :D :D