Obowiązki

 Ostatnio widzę dużo  filmików na YouTubie o tym, że w czasie, gdy skończymy szkołę będziemy do niej tęsknić. Myślę, że większość ludzi właśnie tak ma. Często mówi się: "Jak będę dorosły, będzie super, będę mógł robić co chce, nie będę musiał się uczyć" Jednak wiadomo, że w dorosłości może nie ma tej nauki, ale jest masa innych obowiązków i praca. Kiedyś będziemy zazdrościli dzieciom szkoły i z chęcią zechcemy wrócić do młodzieńczych lat. Dlatego myślę sobie: "Może szkoła nie jest jednak taka zła?" W końcu uczy nas przebywania z ludźmi, współpracy, otwartości, bo czy chcemy czy nie musimy tam chodzić i być w grupie. Myślę, że gdyby nie było obowiązkowej edukacji większość nastolatków siedziała by całymi dniami w domu i nie rozmawiała z ludźmi. A tak to chociaż te kilka godzin w ciągu dnia uczymy się wymieniać poglądy.  Pewnie myślicie sobie "Kto to mówi?" Tak...sama mam z tym duże problemy , ale gdyby nie szkoła było by ze mną o wiele gorzej. W końcu to dzięki projektom szkolnym zbliżyłam się do niektórych osób i zaczęło się układać.

Szkoła wiąże się z obowiązkami, co nam przeszkadza. Jednak one będą zawsze, a w dorosłym życiu jeszcze więcej. Szczerze powiedziawszy jak patrzę na niektórych ludzi, to na prawdę nie mają ich tak dużo (to znaczy mają, ale ich nie wykonują), jedynie praca. "Jedynie" - wiadomo, że to już dużo i wymaga dużego wysiłku, ale czasem spotykam się z historiami, że...przypuśćmy jest małżeństwo. Obydwoje pracują. Kobieta chodzi do pracy, po powrocie sprząta, pierze, gotuje, robi wszystko i jeszcze opiekuje się dziećmi, nie ma kiedy odpocząć. A chłopak idzie do pracy, wraca, rozkłada się na kanapie i mówi, że musi odpocząć, bo jest niesamowicie zmęczony i nie robi już dosłownie nic. Tłumaczy przy tym często, że to kobieta jest od zajmowania się domem.  W szkole była nauczycielka w takiej sytuacji i nie wytrzymywała psychicznie i fizycznie. Było widać  po niej  zmęczenie, zmieniła się, była  przygnębiona, smutna, a wcześniej - wesoła, pogodna, radosna i biło od niej mnóstwo pozytywnej energii. Była jednym z moich ulubionych nauczycieli i było mi jej żal.Często słyszałam, jak na korytarzu kłóciła się z mężem przez telefon, raz krzyczała, że  ma nie przyjeżdżać do szkoły, tylko żeby odebrał dzieci z przedszkola.. Do tego doszedł alkoholizm. Taką postawą robimy krzywdę sobie oraz innym. Możemy na prawdę sprawić  dużo przykrości drugiej połówce i doprowadzić ją do złego stanu.Ważne jest, żeby znać swoje obowiązki, co należy robić, aby było dobrze. Chyba nikt nie chce być uciążeniem dla innych. Niektórzy ludzie tak potrafią i ja kompletnie tego nie rozumiem. Należy się nad tym zastanowić....to też tyczy się nas. W sensie, że jesteśmy na utrzymaniu naszych rodziców i prawdą jest, że mają oni obowiązek zapewnić nam dom, jedzenie, miłość, podstawowe produkty i do 18 roku życia są za nas odpowiedzialni. Jednak im wcześniej zaczniemy się usamodzielniać, pomagać w domu, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że będziemy żyli w ten sposób, jak tamten mężczyzna. Musimy uczyć się wykonywania najbardziej podstawowych czynności, żeby radzić sobie w życiu i dać w przyszłości szczęście innym.
 Mogę też przytoczyć przykład dziewczyny, która jest na studiach i mieszka z moją kuzynką. W ogóle sobie nie radzi, na zajęcia budzą ją....rodzice - telefonem.  Serio... Gdy nie ma zajęć śpi zazwyczaj do 14, 15, w ogóle nie sprząta, jest jeden wielki bałagan i kuzynka wiele rzeczy musi robić za nią, bo wiadomo...Takim zachowaniem utrudniamy życie innym, nie jest łatwo mieszkać z taką osobą.  Dlatego zastanówcie się, jak wy podchodzicie do tego wszystkiego, o co proszą was rodzice. Brzmi to głupio, ale taka prawda.  Warto im pomagać, uczyć się tego, bo wyjdzie nam to na dobre. Wiadomo, że zazwyczaj się nie chcę, ale przecież  nikomu się nie chce!Trzeba to zrobić i już. Najlepiej się przyzwyczajać. Często największą winę ponoszą rodzice, którzy pozwalają dzieciom na wszystko i  robią za nich nawet najprostsze czynności. Później odbija się to na całym otaczającym ich świecie. To smutne... Dlatego mając własny rozum starajmy się żyć tak, aby przewidywać konsekwencje wszystkiego co robimy.  Nie ma rodziców, ogólnie ludzi, którzy byliby idealni. Jeżeli widzimy coś, na co oni nie zwrócili uwagi w wychowaniu nas, to pomóżmy im w tym i bądźmy odpowiedzialni sami za siebie. Już jesteśmy w stanie to zrobić. Nie mamy 6 lat. Mamy własny rozum.  Im większą odpowiedzialnością się będziemy wykazywać, tym łatwiej będzie nam żyć i będziemy potrafili stworzyć szczęśliwe życie.  
Pamiętajmy o naszych obowiązkach i nacieszmy się szkołą, bo potem może nam jej brakować. Tym bardziej jeżeli mamy tam fajnych przyjaciół. Nie traktujmy tego jako przymus, bo ciągłe narzekanie nie przyspieszy czasu. 

 Dziękuję za przeczytanie, będzie mi miło, jeżeli zostawisz po sobie ślad w postaci komentarza ^^ Jeżeli mój blog Ci się spodobał dołącz do listy obserwatorów. Pozdrawiam!